El pasado día 12 una personita consiguió pillar su primera ola. Fue una derecha larga, que le llevo hasta la cálida piel de su mami. El día anterior escucho rumores de que iba a tener una buena marea y no se la quiso perder. A eso de las 11 de la mañana del martes se dirigió al único pico que conocía hasta entonces y espero a que llegara su serie. El pobre tubo que esperar pacientemente, pero a eso de las 7:30 de la tarde el mar empezó a subir y cada vez entraban mejores olas. Pero el seguía esperando la buena, esa que le llevara hasta la orilla. Por fin a eso de las 5 de la mañana del miércoles, vio venir su serie. Gracias al buen pico en el que estaba, no necesito remar mucho para pillarla y alla fue...
Ahora tendrá que esperar unos añitos más para volver a pillar otra ola, pero ya no será tan importante para el como esa primera ola.
Bienvenido Rubén, tu hermano y yo ya te estamos esperando en la playa.
viernes 28 de noviembre de 2008
lunes 10 de noviembre de 2008
Xa facía tempo que tiña ganas de facer unha entrada na miña lingua, pero a verdade que por medo a meter unha gambada linguística pois sempre o fixen en castelán, e así todo o mundo me podería entender. Pero esta entrada e só pra nos. Perdoade se hai algunha cagada.
Do que vos quero falar e dunha moda ou forma de vida que nos impuxeron, pero que eu cada día teño mais dudas que non existira fai moito, na nosa terra.
Din que eso, o que os yankis bautizaron como surf, surdiu fai unha morea de seculos a lo polas illas Hawai, e logo de ser descuberto polos Ingleses, prácticamente deixouse de practicar, por cosiderarse como unha practica pagana e mal vista. Cos anos os queridos yankis o redescubriron e empezou a xurdir con forza en California, e como nesta epoca da historia eles son o referente mundial para todo, pois pouco a pouco foise extendendo polo resto do mundo. Pero, como non, adaptado a forma de ser e de pensar deles. A esencia pola que nacera perdeuse.
Agora é cando fago a miña pregunta. Por que lle temos que chamar surf.
Na nosa terra, e imaxino que igual que en todos os pobos que viven e viviron preto do mar, sempre ouvo xente que quedou abraiada coa sua beleza e forza. Din que os mariñeiros Vascos cando regresaban ao porto coas suas traiñas, votaban carreiras para ver quen chegaba antes.
Pois aquí, seguro que algún dos nosos antergos, ficou mais dunha vez mirando dende os cantis as ondas he pensado que sentirian os golfiños e as gaivotas o deslizarse entre elas.
Esa maxia que transmite o mar eredamola moitos de nos he chegamos a sentir por el unha atracción mais alo das modas e de tratar de ser quen non somos.
Esa atracción coma vos dixen ven de lonxe, e senon fixadebos nos moitos castros mariños que temos na nosa costa. Coma o de Valdoviño ou Pantín. Esta claro que estes pobos vivian preto do mar por que del acadaban parte do seu alimento, pero estou seguro que había algo máis. Seguro que algún deles ainda que os seus veciños os tacharan de tolos tratou de coller con corpo esas ondas antergas.
O que eu quero reclamar con todo isto é que este rebumbio que eles chaman surf, podería tranquilamente ser parte da nosa cultura como pobo. Foi en Hawuai, pero se as nosas augas non fosen tan frias e as nosas mentes mais abertas de seguro, que estariamos falando de algo noso e se cadra chamariamoslle de outra forma.
jueves 6 de noviembre de 2008

Recordáis esa sensación que se tiene cuando tras un buen wipe out buscáis rápidamente la luz para llegar a la superficie y renovar el poco aire que os queda en los pulmones tras el impacto. Pues eso es lo que me hace volver al blog. Quiero cojer aire porque tras esa mala ola vendrá otra que me llevara hasta la orilla.
Ya hace un año que empecé con esto de los blogs y fue por casualidad, un día fozando como siempre estoy haciendo, cree un blog sin animo de continuidad y sin pensar que nadie pudiese leerlo. Pero mi sorpresa fue que a un simple saludo me contestaron con una invitación a seguir.
Un año. Cuando aun está por vivir parece mucho tiempo, pero cuando ya ha pasado es un suspiro y en ese suspiro quedan muchas cosas. Buenas y como no, malas también, y esas casi siempre te marcan aun todavía más.
Un año para conocer gente, quizás lo mejor que me ha pasado. Gente que me ha hecho cambiar la forma de ver este torbellino. No todo es superficial, hay que buscar y tener la suerte de estar en ese momento, y no hacer lo que nos está acostumbrando la sociedad, mirar y callarse. Solo abriéndote a la gente puedes encontrar lo que buscas.
Muchas olas bajos mis pies. Recuerdos que antes llegaban con cuentagotas, ahora, gracias a los consejos gratamente recibidos, se acumulan en mi retina sin poder asimilarlos todos. Cambie la embarcación y descubrí que el surf no solo era remar, bajar la ola y caerse. Desde entonces disfruto, saboreo y aprovecho cada ola. Gracias.
Tiempo,¿que es esa palabra?. Quizás deberían llamarla prisa?. Como he oído más de una vez por aquí, ojala que los días durasen 36 horas. Pero por desgracia esto no es así y tenemos que dedicarlo primero a lo que nos ayuda a vivir que no es lo mismo que nos da la vida. Trabajo, familia y si queda algo tu. Ojala esas 12 horas que sobrarían fuesen para ti. Yo no dudaría lo que haría con ellas.
En este año aparte de todo esto también he tenido momentos malos y por los cuales casi me vengo abajo. Quizás por esto he dejado el blog por tanto tiempo. En ese momento lo último en que pensaba era en el puto blog. Se entiende no?
Pero si eres capaz de resistir, las cosa negativas siempre acaban supurando y aparecen cosas positivas.
Ahora en mente solo tengo un proyecto y de momento que se quite todo lo demás. Queda muy, pero muy poco para que llegue la versión 2.0 de este individuo. Dejare por una temporada el mar y por supuesto el blog, pero tarde o temprano volveré.
Esa es la ola que me llevará hasta la orilla, pero es mejor volver viendo por donde se remonta mejor, que seguir luchando contra las espumas, no creéis?